اخبار برگزیده

جامعه بین الملل و قیام مردم بحرین

 

جامعه بین الملل و قیام مردم بحرین

بیداری اسلامی > بحرین  - تهمینه بختیاری

این در حالی است که رسانه‌های غربی به آنچه که در بحرین می‌گذرد، کاملا بی‌اعتنا هستند. این رسانه‌ها در حالی که خبر کوچک‌ترین انفجار و ناامنی در عراق را به صورت گسترده پوشش می‌دهند تا قدرت دولت مرکزی را زیر سئوال ببرند، هیچ توجهی به اقدامات سرکوبگرایانه نیروهای امنیتی در بحرین علیه معترضان ندارند. در این نوشتار برآنیم تا تحولات بحرین را از سه منظر ِ علل قیام مردم بحرین، دلایل به نتیجه نرسیدن قیام و نیز علل بی‌توجهی رسانه‌های غربی به تحولات این کشور را بررسی کنیم.

علل قیام مردم بحرین

پس از به نتیجه رسیدن قیام‌های مردمی در تونس و مصر، مردم بحرین نیز تلاش کردند که با الگو گرفتن از آن قیام‌ها، امتیازاتی از حکومت آل خلیفه بگیرند. در ابتدای قیام، معترضان خواسته‌های حداقلی خود را مطرح کردند که عبارت از برخی اصلاحات سیاسی و برقراری حکومت سلطنتی مشروطه بود. در واقع این خواسته آنها رژیم آل خلیفه را هدف قرار نمی‌داد، بلکه آنها می‌خواستند به نوعی در نظام سیاسی و سرنوشت کشورشان ایفای نقش کنند.

در واقع علت اساسی قیام مردم را می‌توان فساد در سه بخش اداری، مالی و اخلاقی نظام آل خلیفه دانست که در سال‌های اخیر به شکلی کاملا آشکار و ملموس در بحرین دیده می‌شد. بحرین، این کشور کوچک حاشیه خلیج فارش به طور کامل تحت کنترل خاندان سلطنتی است و به طور مثال مردم بحرین به ۹۸ درصد از سواحل بحرین دسترسی ندارند، چرا که بخشی از املاک خصوصی خاندان سلطنتی محسوب می‌شود. بحرین همچنین در سال‌های اخیر به بهشت تبهکاران تبدیل شده است و مافیای قاچاق اعضای بدن و زنان در این کشور به طور سازمان یافته و غیر سازمان یافته فعالیت می‌کنند.

این شرایط باعث شده است تا منامه به یکی از شهرهای مهم بزهکاری در جهان تبدیل شود.

از نظر تبعیض قومی و مذهبی نیز این کشور در شرایطی بسیار نامناسبی به سر می‌برد، به طوری که برخی از ناظران، آن را نظامی شبیه به نظام آپارتاید در آفریقای جنوبی می‌دانند با این تفاوت که در بحرین، آل خلیفه برتر هستند. از این منظر، در واقع قیام مردم بحرین، بیشتر جنبشی برای رسیدن به حقوق مدنی است.

با توجه به این شرایط بود که مردم بحرین، قیام خود را از روز دوشنبه ۱۴ فوریه ۲۰۱۱ آغاز کردند. فعالان سیاسی بحرین، این روز را یوم الغضب یا روز خشم نامیده و از مردم خواستند که با برگزاری تظاهرات، خواسته‌های خود را مطرح کنند. اولین بخش از خواسته‌های مردم بحرین، اصلاحات سیاسی بود. آنها می‌خواستند نخست وزیر و رئیس دولت همانند دیگر دول دموکراتیک، از طریق مردم انتخاب شود. همچنین آنها خواستار آزادی فعالان سیاسی و روحانیون شیعه بودند که از ماه اوت ۲۰۱۰ به زندان محکوم شده بودند.

از دیگر خواسته‌های مردم بحرین، لغو شورای مشورتی بود که از سوی آل خلیفه انتخاب می‌شوند و ۴۰ عضو دارد. همچنین هر چند در حال حاضر بحرین ۲۸ وزیر دارد، ولی ۱۷ وزیر از وزارتخانه‌های کلیدی در دست آل خلیفه است. هفت وزیر از اهل تسنن هستند و چهار وزیر نیز شیعه می‌باشند.

آزادی فعالیت‌های سیاسی، آزادی بیان و تشکیل احزاب از دیگر خواسته‌های مردم بحرین در ابتدای این قیام بود. رفع تبعیض‌های سیاسی و مذهبی نیز از دیگر خواسته‌های مشروع مردم این کشور محسوب می‌شد.

دلایل به نتیجه نرسیدن قیام مردم بحرین

مردم بحرین نشان دادند که اعتراضات مسالمت آمیز خود را تا رسیدن به خواسته‌های خود ادامه می‌دهند، اما متاسفانه با وجود گذشت بیش از سی ماه از این اعتراضات، کوچکترین دستاوردی نداشته‌ا‌ند. صدها نفر از مردم بحرین در سرکوب تظاهرات کشته شده و صدها نفر دیگر نیز بازداشت شد‌ه‌ا‌ند. دلایل به نتیجه نرسیدن این اعتراضات را می‌توان در سه سطح داخلی، منطقه ای و بین المللی بررسی کرد.

در سطح داخلی در ابتدای این قیام، برخی گروه‌های حامی خاندان آل خلیفه و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی به همراه برخی از رسانه‌های داخلی بحرین تلاش کردند که قیام دموکراسی خواهانه مردم بحرین را قیامی شیعی توصیف کنند که تلاش می‌کند حکومت سنی مذهب این کشور را سرنگون کرده و شیعیان را به قدرت برسانند. به عبارت دیگر آنها موفق شدند یک وجهه شیعی به این قیام ببخشند. به همین دلیل بخش سنی مذهب برای پیوستن به این قیام تردید نشان می‌داد. اما بتدریج با آشکار شدن ماهیت خواسته معترضان و نیز هوشیاری مردم و دستگیری برخی از فعالان سیاسی اهل تسنن، این وجهه رنگ باخت و قیام مردم بحرین به یک قیام مردمی تمام عیار تبدیل شد.

با وجود این عوامل منطقه‌ای و بین المللی، اصلی‌ترین علت ناکامی مردم بحرین در حصول نتیجه بوده است. همکاری نیروهای امنیتی شورای همکاری خلیج فارس به رهبری عربستان با نیروهای امنیتی بحرین در سرکوب مردم و نیز بی‌توجهی جامعه بین الملل و نادیده انگاشتن جنایت‌های رژیم بحرین در نقض حقوق بشر علل به نتیجه نرسیدن قیام مردم بحرین محسوب می‌شود.

بی توجهی به حوادث بحرین

در قرن بیست و یکم که برخی از ناظران آن را قرن انقلاب اطلاعات نامیده‌اند، رسانه‌ها نقش مهمی را در تحولات بین المللی ایفا می‌کنند. در حال حاضر مردم یک شهر کوچک در چین، از همان لحظه وقوع یک تیراندازی در ایالت شیکاگو در امریکا مطلع می‌شوند و کشاورزی در ایالت کنتاکی از اعدام یک دزد در شهری در اندونزی آگاه می‌شود.

در این عصر اطلاعات و انفجار خبری، نکته قابل توجه نحوه پوشش اخبار در رسانه‌هاست. به طور کلی رسانه‌های غربی در مقایسه با دیگر رسانه‌های جهانی، گستره بیشتری از مردم جهان را تحت پوشش قرار می‌دهند. این رسانه‌ها هستند که هر گاه بخواهند دوربین فلش‌های خود را بر روی یک منطقه زوم می‌کنند و سپس توجه جهان را به تحولات آن نقطه معطوف می‌کنند و در نهایت تلاش می کنند آنچه را که خود می‌خواهند به مخاطبین خود القا کنند. اما تحولات بحرین، نقض مکرر حقوق بشر در این کشور، سرکوب‌ها و بازداشت‌های گسترده، هیچ کدام توجه رسانه های خبری را جلب نمی‌کند. به عبارت دیگر، آنها نمی‌خواهند که مردم به این نقطه بحرانی توجه کننند تا فشار افکار عمومی در نهایت منجر به سرنگونی رژیم سرکوبگر آل خلیفه شود.

رسانه‌های غربی که پیوندهای محکمی با سیاستگذاران در امریکا و اسرائیل دارند، نه تنها از سرنگونی آل خلیفه سودی نمی‌برند، بلکه زیان بسیار زیادی را نیز متحمل می‌شوند.

یکی از مهم ترین پایگاه‌های امریکا در خلیج فارس در بحرین واقع شده است. همچنین خاندان آل خلیفه روابط ویژه‌ای با رژیم صهیونیستی دارد. ضمن اینکه هم امریکا و هم رژیم صهیونیستی به این نکته واقف هستند که اگر یک رژیم مردمی و دموکرات در بحرین بر سر کار آید، آنها نمی‌توانند شرایط فعلی خود در بحرین را حفظ کنند.

در پایان می‌توان گفت به دلیل پیوند محکم رسانه‌های خبری غربی با دولت‌مردان امریکایی و اسرائیلی، تا زمانی که تغییر رژیم در بحرین به ضرر واشنگتن و تل آویو باشد، مردم بحرین نمی‌توانند به یک دگرگونی اساسی در این کشور امیدوار باشند. هر چند در صورت تشدید سرکوب‌ها ممکن است سازمان‌های غیردولتی و رسانه‌های مستقل بتوانند مردم بحرین را در رسیدن به خواسته خود کمک کنند.

منبع: پرس تی وی

لینک های مرتبط

تبلیغات